- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

- wezwałem- przyznał na głos chłopiec.
,, Czego odemnie żądasz?’’.
Freeze był zaskoczony.
-Ja… niczego.
,,Przecież wezwałeś mnie – w myślach istoty dała się wyczuć niepewność i przerażenie.
-Rozkazuj mi, w przeciwnym razie nie będę mół powrócić’’.
-Nie chce ci rozkazywać – odrzekł Freeze.
,,Musisz!’’
Duch rozbłysnął jasnym gniewnym światłem i urósł nagle, napierając na granice kręgu we wszystkich kierunkach na raz.
,,Musisz!’’
Freeze pomyślał przez chwilę.
-Wobec tego rozkazuje ci przedstawić się i przybyć ponownie kiedy cię wezwę.
Istota skurczyła się do poprzedniego rozmiaru.
,,Nazywaj mnie Iceman. Wezwij mnie, a powrócę by ci służyć’’.
- Dobrze – powiedział Freeze. – Jesteś wolny, Duchu. Możesz odejść.
Istotał rozmyła się niczym mgła o poranku uciekająca przed śłońcem. Freeze odczekał kilka sekund, by mieć pewność, że odeszła na dobre, po czym zlikwidował magiczny krąg.
Kiedy ostatni ślad kręgu został wymazany, a miecz powrócił do skrzyni, odezwał sie Mag:
- Teraz widzisz, że przywołanie jest w istocie dość proste.
Freeze niepewnie pokiwał głową. Mimo ogromu wyzwolonej mocy czar istotnie był dość prosty; wręcz zbyt prosty, jak na coś co miało zniewolić jednego z elementarnych duchów. Zresztą nie tylko to niepokoiło chłopca…
-Wybacz mistrzu, ale wciąż niepojmuję, dlaczego musiałem użyć miecza- przyznał sie Freeze. – Sporo czytałem o zaklęciach przywołania i żadna z ksiąg nie wspominała o broni.
Mistrz posłał mu badawcze spojrzenie.
- Nie każdą informacje można bez obaw powierzyć księdze, gdzie każdy głupiec będzie mógł ją przeczytać. Największe tajemnice magii zawsze przekazywano ustnie. Ponadto pewne zasady odkryłem sam, wykraczająć poza granice, wytyczone przez martwą tradycję.
- Ale miecz… Dlatego miecz?
Przez krótką chwile czarodziej wyglądał na zirytowanego. Wkrótce jednak jego przytojna twarz rozpogodziła się i mag przemówił monotonnym głosem znudzonego belfra.
- Jak już mówiłem, miecz jest tylko symbolem: w tym przypadku symbolem siły. Duchy elementarne i im podobne, zwłaszcza zamieszkującie inne sfery bytu, dysponują ograniczoną inteligencją i same są w stanie pojąć niewiele. Trzeba jednak przemawiać do nich w sposób, jaki będzie dla nich zrozumiały. Czy teraz rozumiesz?
Freeze powoli skinął głową. Słowa mistrza miały sens, ale nie rozwiały niepokoju chłopca. Wciąż dręczyło go wspomnienie tej dziwnej istoty, przemierzającej tam i z powrotem wnętrze magicznego kręgu, niczym uwięzione w klatce zwierzę.
Wreszcie, tuż przed zmieszchem, Freeze postanowił rozerwać się w gospodzie, gdzie Jan właśnie rozpoczynała wieczorny występ. Po wyjeździe Firena i Luisa nie miał poza nią żadnych bliskich przyjaciół w Transbergu.
Do gospody dotarł już po zmroku. Jan śpiewała; jej ciepły alt wzosił się ponad falującymi dźwiękami lutni. Freeze poprosił o kubek jabłecznika i usiadł przy swoim ulubionym stole w rogu sali, by tam czekać na koniec występu.

Nie żyj w pokoju, nikczemny rycerzu,
Bo ziemia lekką ci będzie!
Siedem już panien okropnie skrzywdziłeś,
A ósma dopadnie cię wszędzie…

W powietrzu rozpłynęły się słowa ballady.
Goście gospody bez wątpienia znali już historie bezdusznego kochanka i dzielnej dziewczyny która ostatecznie przywiodła go do zguby, ale mimo to nagrodzili pieśniarke rzęsistymi brawami. Jan odwzajemniła się głębokim ukłonem, po czym odgarnęła z czoła pasemko gęstych czarnych włosów i zaczeła się przeciskać między stołami w kierunku Freeza.
-Czarodzieje rozpieszczają mnie- powiedziała, siadając obok przyjaciela. – Występując dla nich ucze się śpiewać. Można by pomyśleć, że nigdy dotąd nie słyszeli muzyki.
- We wszystkim cenią biegłość – odparł Freeze.
Freeze odsunął swój kubek i wyczarował miniaturową kopie świetlistego drzewa stworzonego kiedyś przez jego mistrza. Jednak wizja rozpadła się tak szybko, jak powstała, pozostawiając nad stołem rzadką złotą mgiełkę. Freeze rozwiał ją machnięciem ręki, oparł dłonie na kolanach i głęboko westchnął.
Lys widziała, jak iluzja pojawia się i znika. Posłała chłopcu pytające spojrzenie.
- Co się stało? Jak na kogoś, kto pół roku temu nie potrafił zapalić świecy, radzisz sobie całkiem nieźle.
-Zapewne – przytaknął Freeze.- Jednak…
Tu westchnął znowu i jął opowiadać przyjaciółce o popołudniowej lekcji z mistrzem. Szczególnie dokładnie opisał zachowanie przyzwanej istoty, miotającej się w panice wewnątrz magicznego więzienia.
-Pragnął jedynie wrócić do swojego świata, ale musiał snajpierw błagać mnie o rozkazy.
Jan uśmiechnęła się kwaśno.
-Wielu ludzi chciałoby znaleźć się na twoim miejscu.
-No cóż…- odparł Freeze – mnie się to nie podobało. I jeśli na tym właśnie polega magia wyższego rzędu to nie jestem przekonany, czy chcę mieć z nią cokolwiek wspólnego.
Freeze powiedział to bez zastanowienia i zdziwił się, słysząc własne słowa. Jednak zanim skończył zdanie, pojął, że nie są prawdziwe. ,, To czego się, uczę, nie jest tym czego pragnąłem się uczyć’’ – pomyślał.
-Być może kiedy mistrz John znów pojawi się w mieście, powinieneś z nim porozmawiać –powiedziała po chwili Jan. –Nie wygląda na kogoś, kogo bawi przymuszanie duchów do skakania przez obręcze.
Freeze uśmiechnął się mimo opanowującego go przygnębienia.
- Och z pewnością. Ale za nim wróci, może minąć wiele miesięcy. Co mam robić do tego czasu?
Jan przechyliła głowe i uważnie przyjrzała się chłopcu.
-Idź do domu- powiedziała wreszcie. – Wyśpij się porządnie. Ostatnio nie wyglądasz najlepiej. Być może, on nie jest nauczycielem dla ciebie.
Wracając do pokoiku na poddaszu, Freeze rozmyślał o słowach przyjaciółki. Nie znalazłszy w nich ukojenia, położył sie do łóżka i leżał w bez ruchu przez dłuższy czas, wpatrując się we wpadającą przez okno bladą smuge księżycowego światła i wsłuchując się w nocne odgłosy miasta. Nareszcie zasnął.